சனி, 19 மே, 2018

ம நவீனின் வெள்ளை பாப்பாத்தி வாசிப்பனுபவம்

வெள்ளை பாப்பாத்தி

சிறுவர்கள் தங்கள் உலகின் வாயிலில் நின்றபடி, பரிசுத்தமான குட்டி கைவிரல்களால் நம் பெரிய கைகளை அழுத்தமாகப் பற்றி,  நம்மை ஓயாமல் உள்நுழைய அழைக்கிறார்கள். நேரமின்மை என்கிற சல்லிசான சாக்கு கூறிக்கோண்டு, சுருங்கி சுருண்ட குழாய் போன்ற அந்த கலைடாஸ்கோப்பினை,  நம் அலட்சிய கைகளால் ஒதுக்கி கடந்து செல்கிறோம். மாறாக, நம் ‘பெரியத்தனம்’ என்னும் மன உடைகளை உதறிவிட்டு, அவர்களின் விழிமனப் பாதைக்குள் ஒப்புக் கொடுத்து,  அந்த வாயில் வழியாக தடையின்றி நுழைந்தால், முடிவிலா வண்ணக் கலவைகளால் நிறைந்த ஒரு புதிய உலகினை நாம் கண்டு அதிசயிக்க நேரும். இந்த அழகிய தேவ தேவதைகள் வாழ்வின் துளிகளை ‘அதி பெரியவைகளாக’ உருப்பெருக்கி காட்டி நம்மை வியக்க வைக்கின்றார்கள்.  என் இரண்டு வயது மகன் ரிஷிவர்தனுடன் நான் பழகிப் பெற்று வரும், குழந்தைமை ஆசியளித்த அனுபவங்களை இந்த கதை மூலம் மீண்டும் நான் காண்கிறேன்.

சிறுவர் பள்ளியில் போட்டியாளராகவும், அணுக்க தோழர்களாகவும் ஒன்றாகப்   படிக்கும் சிறுமியான கொடிமலரும், சிறுவனான கணபதியையும்தான் கதையின் முதன்மைப் பாத்திரங்கள். முன்பு ரப்பர் தோட்டத்தில் வேலைபார்த்த தன் தந்தை இறந்த பின்  ஒரே துணையான அன்னை ருக்குவுடன் வளர்கிறார் வெள்ளை பாப்பாத்தி கொடிமலர். அன்னை தோட்ட வேலையில் சகிக்க நேரும் பாலியல் தீண்டல் சுரண்டலை அறியாத அதிஅழகியான கொடிமலர், ‘இயந்திர வாகனங்களில் முதலில் வருபவைகளுக்கே முதலிடம்’ என்ற  சாலையின் கறாரான விதிப்படி இயங்கும் சிவப்பு சமிக்ஞையைக் கூட மிட்டாயாக்கி விழுங்க கற்பனை செய்பவள். தந்தையின் தோள் வலியினை தன் மந்திரக்கோல் கொண்டு மறைய வைக்கும் குட்டி ஜப்பான் கொடிமலர். சிலம்பில் அரிசி முத்தையும், காகிதத்தின் பின்புலத்தில் பச்சை வண்ணமிட்டு அசையும் வெள்ளை வண்ணத்துப்பூச்சியை படைக்கும்  படைப்பு மனம் கொண்டவள்.

சிவப்பு மண் புழுதியின் நடுவே தலைமை ஆசிரியரின் காரில் வந்திறங்கும் கணபதி வாய்ப்பு நேரும்போதெல்லாம் கொடிமலரின் தோல்வியை வக்கணை (பழிப்பு) காட்டி கொண்டாடுபவராக இருக்கிறார், மதிப்பெண் புள்ளிப் போட்டியில் முதலில் வருவதே குறியாக இருக்கிறார் கணபதி. மடக்கிய ஆள்காட்டி விரலை மேலும் கீழும்  ஆட்டியபடி, கீழுதட்டில் நாக்கினை மோத வைத்து காட்டிய பளிப்புச் செய்கையினை என்னை குழந்தை போல செய்தேன்.

கொடிமலர் படைப்பூக்கத்துடன் படைத்த வெள்ளை வண்ணத்துப்பூச்சி ஓவியத்திற்கு புள்ளி குறைவாக கிடைக்கிறது. அதனால் துவண்டு விழுந்த கொடிமலரை நோக்கி,  பாதத்தை கையாக்கி கார்க் கண்ணாடியில் ஆட்டியபடி வெற்றியை கொண்டாடும் ஆக்கிரமிக்கும் குறிவிடைத்த ஆணாக மாறுகிறார் சிறுவன் கணபதி.

சில வாரங்களுக்கு முன் நடந்த ஊட்டி இலக்கிய கருத்தரங்கில் , தேவதை கதைகள்(Fairy tales)  தொடர்பான விவாதம் நிகழ்ந்தது. இந்த வகைக் கதைகளில் வரும் வண்ணங்களுக்கு நினைவுகளுடனான தொடர்பு வலிமையானது எனவும், அவற்றை கனவுகளுடனும் , குணங்களுடனும் தொடர்பிட்டு விரிக்கலாம் எனவும் விவாதிக்கப்பட்டது. இந்தக் கதையை அதற்கு ஒரு நல்ல சான்றாக பார்க்கிறேன். வண்ணங்கள் மிகுந்த  இந்த ‘வெள்ளைப் பாப்பாத்தி’ கதையில் வரும் வெண்மையை குழந்தைமை, தேவதைத்தன்மை, நேர்மைத்தன்மை, தெய்வீக குணங்களாகவும், சிவப்பினை ஆக்கிரமிப்பு, கட்டற்ற அதிகாரம், பேரார்வம் கொண்ட அதீத போட்டி மனப்பாங்காகவும் . மஞ்சள் நிறத்தினை அவமதிப்பு , கையறுநிலை, நோய்மைநிலை எனவும் பொருத்திப் பார்க்கிறேன்.

சமீப காலமாக படித்த சிறுகதைகளில், பார்த்த திரைப்படங்களில் முழுக்க எங்கும்  வியாபித்திருந்த சதை மோதல்களும், இரத்த வாடை தெறித்தல்களாலும் சோர்வான மனது  ஒரு மாறுதலுக்காக , அதிதூய இந்த தேவதைக் கதையை வாசித்ததால் சுகானுபவம் பெற்றது.   இந்தக் கதையுடன் கு அழகிரிசாமியின் ‘ராஜா வந்திருக்கிறார்’ கதை நேரடியாக தொடர்பிருந்தாலும்,  ருக்கு, கொடிமலர் உறவினை அசோகமித்ரனின் ‘தண்ணீர்’ கதையில் வரும் ஜமுனா, சாயா பாத்திரங்களுடன் தொடர்பு படுத்த தோன்றுகிறது. அதில் ஒரு பகுதியில், ஒரு மழைநாளில் சுற்றுச் சுவர் தாண்டி , பக்கத்து வீட்டிற்கு சென்று,  அதன் மாடியிலிருந்து வழியும் மழைநீரை குடத்தில் பிடித்து கொண்டு செல்வாள் ஜமுனா. இதனை ஜமுனா சோரம் போன தருணமாக அசோகமித்ரன் விவரிக்கிறாரோ என எண்ண வைத்தது. இந்தக் கதையிலும் ருக்கு சோரம் போக வாய்ப்பிருந்ததை, கொடிமலரை அவள் தண்ணீரை விரயப்படுத்தாமல் மலம் கழிக்க வைக்கும் நிகழ்வுடன் பொருத்திப்பார்க்க தோன்றுகிறது. ஜமுனாவின் மனநிலை சரியில்லாத அன்னையை பார்க்க வரும் போது, வெள்ளை மலர்களை பறித்துக் கொண்டிருப்பார் அன்னையை பராமரித்து வரும் அவருடைய மாமா. அவருக்கு உரையாடல்கள் அந்தக் கதையில் கிடையாது. ஆனால் இந்த வெள்ளைப் பூ பறிக்கும்  சித்திரத்தில் அவரின் வெள்ளை மனதினை வாசகனுக்கு கடத்தியிருப்பார் அசோகமித்ரன். அதுபோல பாண்டிய மன்னனாக நடித்த, கொடிமலரிடம் செய்தியை கூறும் ‘கதிர்வேலுவின்’ குணத்திலும் வெண்மையைப் பார்க்கிறேன்.

இரும்பு இயந்திரங்கள் மெல்லிய சிறகினை அழுத்த நேர்ந்தாலும்,  அதனால் பாதிக்காமல், பெருங்கடல்களையும் கண்ட அடுக்குகளையும் ஒரு வீச்சில் தாண்டும் வல்லமை கொண்ட அதிபெரிய வெள்ளை அன்னப் பறவையாக (Whooper swan) என் மனதில் பறந்து விரிகிறாள் இந்த கொடிமலர்.

<நிறைவு>


வியாழன், 10 மே, 2018

கரம்சோவ் சகோதரர்கள் ஊட்டி உரை 2018

மதுரை மீனாட்சி சொக்கநாதர் பேராலயத்தின் ராஜ கோபுரங்களில் பக்தி இயக்க காலத்தில் கட்டப்பட்ட கிழக்கு கோபுரம்தான்  தொன்மையானது. வடக்கு, தெற்கு ராஜ கோபுரங்கள் காலத்தால் இளையது. தெற்கு ராஜ கோபுரம் நெருக்கமான நுணுக்க சிற்பங்களால் நிரப்பப்பட்டு மற்ற கோபுரங்களை விட விரிவான கலை நயம் மிக்கது.   ஒவ்வொரு முறையும் மதுரைக்கு செல்லும்போது, தவறவே விடாமல், இந்த தெற்கு கோபுர வாசல் வழியாகத்தான் நான் ஆலய வழிபாட்டிற்காக நுழைவேன். சிலமுறை ஆலயத்தினுள் சென்று வழிபட எடுத்துக்கொண்ட நேரத்தை விட இந்த தெற்கு கோபுர வாயிலில் நின்று,  தலை உயர்த்தி, சிற்பங்களை பிரமிப்புடன் பார்த்த நேரக்கணக்கு அதிகம். இந்த கோபுரத்தை நிறுவிய ‘சிறுமலை செவ்வந்தி மூர்த்தி செட்டி’ ஒரு கல்வெட்டில் பெயராக அல்லது ஒரு கல்சிற்பமாக வரலாற்றில் தங்கிவிட்டாலும், இவரின் ஆத்மார்த்தமான, தார்மீக முயற்சியின் வெளிப்பாட்டால் நிறுவப்பட்ட  இந்த கோபுரத்தின் பிரம்மாண்டமும், கலைநயமும் காணுந்தோறும் கண்களை நிரப்பி, மனதினைப் பொங்கி விரிய வைக்கின்றன.

Towers-of-Meenakshi-Temple-Madurai


பெரு்நாவல்களும் ஒரு நோக்கில்  பேராயலயங்கள்தான் எனத் தோன்றுகிறது. அப்படியானால்,  நுணுக்கமாக புனையப்பட்டு, உச்ச நெருக்கடி தருணங்களில், நேர்எதிர் பாத்திரங்களுடன் மோதவிடப்பட்டு,  ஊகத்தில் சிக்காத உரு கொண்டு மீளும் பிரம்மாண்டமான அதன் முதன்மைப் பாத்திரங்கள், ஆலய நுழைவு வாயிலின் இந்த அதிஉயர கோபுரங்களோ என பொருத்திப் பார்க்கத் தோன்றுகிறது.  இந்தப் பாத்திரங்களின் ஆகிருதியுடன் இதனைப் படைத்த படைப்பாளி வாழ்வினை ஒப்பிடும் போது அவன் எங்வளவு செறி வாக வாழ்ந்திருந்தாலும், அவன் வாழ்வு மொத்தமும் 10 அடி கல்சிற்ப கலைநயத்தில் அடக்கும் அளவுதானோ என எண்ண வைக்கிறது.

தனது 59வது வயதில் இறந்த பியோதர் தஸ்தோவெஸ்கி இறப்பதற்கு முன்னதாக படைத்த பெரும்நாவல்  கரம்சோவ் சகோதரர்கள். திசைக்கொன்றான நான்கு கோபுரங்களைப் போல,  முற்றாக விலகிய வேறுபட்ட பாத்திரங்களாக பியோதர் கரம்சோவ்  மற்றும் அவரின் மகன்கள் திமித்ரி, இவான், அல்யோசா புனையப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்த  அதீத அகம் கொண்ட மனங்களை சிறு அறைகளுக்குள்,  நெருக்கமாக உரையாட விட்டு, அவர்களின் முரண்பட்ட கருத்துகளை எண்ணங்களை மோதவிட்டு , புரட்டிய பக்கங்கள்தோறும் பேராசை, அன்பு,  தாராள சிந்தனை, ஆன்மீகம் , தடையில்லா தனமனித விருப்பதேர்வு (free-will), நல்லொழுக்கம், அரசியல் என பல கோணங்களில் முடிவில்லா கேள்விகளை எழுப்பி விடைகளை தேட வைத்த பெரும்படைப்புதான்  இந்த நாவல்.



எந்த சூழலில் இந்த நாவல் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது?

நெப்போலிய படையெடுப்புகளின் பின்னரான 19ம் நூற்றாண்டு ரஷ்யாவில்,பிரெஞ்சு மொழியும், இலக்கியமும்  தீவிரமான பாதிப்பினை செலுத்தியது. நூற்றாண்டுகளாக இருந்த பண்ணை அடிமை முறையினை நீக்கவும், தாராளவாத சீர்த்திருத்தங்களை  வலியுறுத்தியும் போராடிய, ஐரோப்பா சென்று கற்ற ரஷ்ய இளைஞர்களில் பிரெஞ்சு இலக்கிய பாதிப்பு இன்னும் ஆழமானது. இந்த இளைஞர் கூட்டம்  ஜார் அரசால் கண்காணிக்கப்பட்ட கெடுபிடியான சூழலில் தடை செய்யப்பட்ட ஒரு புத்தகத்தினைப் பற்றி ரகசியாக விவாதம் நிகழ்கையில், தஸ்தோவெஸ்கி மற்றும் அவரின் இலக்கிய தோழர்கள் கைது செய்யப்பட்டு மரண தண்டனைக்குள்ளாகிறார்கள்.  சாவின் விளிம்பில், அது ஆயுள் தண்டனையாக குறைக்கப்பட்டு கட்டாய ராணுவப் பயிற்சிக்கும், சைபீரிய சிறைவாசத்திற்கும் கடத்தப்படுகிறார். வாழ்வின் உச்சபட்ச சாத்தியமான இந்த வதை தருணங்களை எதிர்கொள்ளும் தஸ்தோவெஸ்கி தனது பல்வேறு படைப்புகளில் மீள மீள இவற்றை நினைவு கூர்கிறார்.

வலுக்கட்டாய நாடுகடத்தலுக்கு பிறகு, ஜார் அரசாங்கத்தால் மன்னிக்கப்பட்டு நாடு திரும்புகிறார். நீடித்து  தொடர முடியாத முதல் இரண்டு திருமண வாழ்விற்குப் பிறகு, தன்னுடன் சுருக்கெழுத்தாளராக பணியாற்றிய அன்னாவை காதலித்து திருமணம் செய்கிறார்.  இடியட், குற்றமும் தண்டனையும் பெருநாவல்களின் படைத்த பிறகு இலக்கிய பிரபலமாக மதிப்பேற்றமடைகிறார். ஒரு கட்டத்தில், ஜார் மன்னரால் நேரடியாக அவரின் மகன்களான   இளவரசர்களுக்கு பகுதிநேர ஆன்மீக வழிகாட்டியாக அமர்த்தப்படும் அளவிற்கு செல்வாக்கு பெறுகிறார். தன்னுடைய காலத்து சிறந்த இலக்கிய மேதைகள், ஓவியர்களுடனான நட்பும், பொதுமக்களால் நன்கறிந்த  படைப்பு பிரபலமாகவும் வலம் வருகிறார். புதியதாக வாங்கிய பெரிய வசதியான வீட்டில் குடியேறி, உலகியல் வாழ்விலும் தன்னிறைவு அடைகிறார். இந்த சூழலில்தான் அவர் ‘கரம்சோவ் சகோதரர்கள்’ நாவலை எழுதுகிறார். அவரின்  இந்த வீடுதான் கரம்சோவ் நாவலின் பின்புலமாக பல இடங்களில் வருகிறது.

இந்த நாவலை ஏன் வாசிக்க  வேண்டும்?

கொந்தளிக்கும் அகத்தை எந்த தடுப்பும் கொண்டு மூடியிடாமல்  தீவிர உணர்வுகளை வெளிக்காட்டும் அதன் முதன்மைப் பாத்திரங்களுக்காக,

நாவலில்  முதன்மையான பாத்திரம்,  பியோடர் பாவ்லோவிச் கரம்சோவ்.   மாநகர முழு சாலையையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு,  கரும்புகையை கக்கிக் கொண்டு, கோமாளித்தனத்துடன் குலுங்கிக் கொண்டு, முடை நாற்றத்துடன் ஊர்ந்து செல்லும் ஒரு கனரக இயந்திரக் குப்பை வண்டியை எனக்கு நினைவூட்டுகிறார்.  ஒழுக்கமிலா கட்டற்ற காமவேட்கையுடையவர். கருத்து உறுதியற்ற வம்பாளர். கருமி, பிடிவாதக்  கோமாளி. திருமணத்திற்கு முன்பு பிறரை அண்டி வாழ்ந்தவர். தன் முதல் மனைவியான அடிலேய்டாவிடம் வரதட்சணையாக பெற்ற 28 ஆயிரம் ரூபிளிலிருந்து பணக்காரனானவர். தனக்கு பிறந்த மூன்று மகன்களையும் வளர்க்கும் பொறுப்பினை ஏற்காதவர். இருந்தாலும் மூன்றாம் மகனாக அலெக்ஸியின் என்கிற அல்யோசாவின் மீது என்றும் மாறாத  நேசம் கொண்டவர்.

மி்த்யா என்றழைக்கப்படும் திமித்ரி  பாவ்லோவிச் கரம்சோவ் தந்தையின் முதல் மனைவியான அடிலெய்தாவிற்கு பிறந்தவர். அன்னையி்ன் உறவினர்களிடம் தஞ்சம் கொண்ட இவர் பெரும்பாலும் வெளிநாடுகளில் வளருகிறார். பெண்பித்து கொண்டவர், நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண் காத்ரினாவிடமிருந்து பெற்ற 3 ஆயிரம் ரூபிளை, உறுப்பாசையாலும், சதையாசையாலும்  க்ரோசென்காவிடம் பறி கொடுத்துவிட்டு, கரம்சோவ் தந்தையிடம் சொத்துரிமைக்காக பூசலிடுபவர்.

80ca1e3425eccf17086380141cdcbd44


வன்யா என்ற இவான் பாவ்லோவிச் கரம்சோவ் தந்தையின் இரண்டாவது மனைவி சோபியாவிற்கு பிறந்தவர்.  அழகன், கற்றவர், இராணுவ வீரன். பகுத்தறிவாளி, ஆச்சார ரஷ்ய

திருச்சபையின் செயல்பாட்டில் விமர்சனம் கொண்டவர்.  எந்த ஒரு ஆன்மீக அமைப்பும் அதன் உறுப்பினர்களின் குடிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கு மேலாக தங்களைத்தானே நிறுவிக்கொள்ள கூடாது என்கிற எண்ணம் கொண்டவர்.  ஆன்மா அழியும், ஆதலால் மனிதன் குற்றம் புரிகின்றான் இதை தடுக்க இயலாது என்கிறார். கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் தீமையின் வடிவாக ஒரு எதிர்சக்தி இருப்பதாக நம்பிக்கை கொண்டவர்,  ஆழ்மனக் குரலாக அந்த எதிர்சக்தி இவரின் ஆன்மாவுடன் பேசி வாதிடுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் அண்ணனுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண் கத்ரீனாவின்பால் ஈர்க்ப்படுகிறானர்.

இந்த நாவலில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த பாத்திரம் - அல்யோசா எனப்படும்  அலெக்ஸி பாவ்லோவிச் கரம்சோவ், துறவியும் பெரியவருமான ஜசிமாவினை குருவாகக் கொண்ட முழு அர்பணிப்பு கொண்ட கிறித்தவர் , களங்கமற்ற வெள்ளைத்தாள் மனது கொண்டவன், அதிர்ந்து பேசாதவன்.,  காலில்லாத இளைஞியான லிசியின் மீது ஈர்ப்பு கொண்டவர். இவரின் அறிமுகத்தில் தஸ்தோவெஸ்கி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறா்.
‘ அல்யோசா என்பவன் யார் ?   அவனுக்கு எந்தவித தொடர்புமில்லாத 10 லட்சம் மக்கள் வாழும் சிற்றூரில் காசின்றி  ஆதரவின்றி தனியாக விட்டுவிட்டால் கூட. குளிரிலோ பசியிலோ தனிமையிலோ உழன்று அழியமாட்டான். ஒருவர் கூட ஆதரவு கொடுக்காவிட்டாலும், அவன் தன்னைத்தானே பார்த்துக்கொண்டு பிழைத்து வாழ்வான். எவரின் தயவு இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும் அவனுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல’ என்கிறார்.

இந்த நாவலை ஏன்  வாசிக்க வேண்டும்?

இந்த நாவலின்  ஆட்கொள்ளும் சூழல் விவரிப்பிற்காக, உதாரணமாக. பெரிய துறவி  ஜசீமாவின் அறையில் சொத்து தொடர்பான பூசலை சமரசம் செய்து தீர்க்க ஜசீமா, அவரின் சீடர்  அல்யோசா, மற்றும் இரண்டு உதவிப் பேராயர்கள், தந்தை கரம்சோவ் , அவரின் பொருந்தா நட்பு கொண்ட குடும்ப நண்பரான மிசோவ் ஒன்றாக அமர்ந்திருக்கிறார். அந்த சூழலை விவரிக்கையில்,   சாளரத் திண்டில் வைக்கப்பட்ட இரண்டு பூந்தொட்டிகள், ஒரு மேரி மாதாவின் படம், அதன் கீழ் எரிந்து கொண்டிருக்கும் விளக்கு, பீங்கானில் செய்யப்பட்ட ஒரு முட்டை, பீங்கானில் செய்யப்பட்ட ஒரு அதிசிறிய சிலை (porcelin cherub) போன்ற பொருட்களை வர்ணிக்கிறார்.இவற்றில் எந்தெந்த பொருட்கள் எந்த பாத்திரங்களோடு பொருத்தி அடையாளமிடலாம் என  ஒரு வாசகனாக என்னை சிந்திக்க வைத்த, அந்த சூழல் விவரிப்பின் எழுத்தாள்மை என்னை ஆட்கொண்ட காரணத்திற்காக.

இந்த நாவலை ஏன்  வாசிக்க வேண்டும்?

இந்த நாவல் தருணங்கள் எழுப்பிய கேள்விகளுக்காக, நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு, கிறித்துவுக்காக  தன்னை அர்பணித்த‍ அல்யோசா, கரம்சோவ் தந்தையை சந்திக்கும்போது, தனது அன்னையும் கரம்சோவ் தந்தையின் அதிகாரத்திற்கு ஒரு  சொல் கூட மீறாமல் அடிமைபோல வாழ்ந்து இறந்த சோபியாவின் கல்லறையை காண வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வைக்கிறார். கரம்சோவ் தந்தையின் விசுவாச வேலையாளரான கிரிகோர் பராமரிப்பின்றி கைவிடப்பட்டு ஒரு மூலையில் புதைந்திருந்த சோபியாவின் கல்லறையைக்கு இட்டுச் சென்று காண்பிக்கிறார். தன் அன்னையின் கல்லறைமுன் நின்று சில நிமிட மௌனத்தை மட்டும் காணிக்கையாக்கிச் குற்றங்குறை கூறாமல், கேள்வி கேளாமல் விடைபெறுகிறார் அல்யோசா.   அந்த தருணத்தில் ஏதோ ஒரு உணர்வினால் தூண்டப்பட்ட தந்தை கரம்சோவ் முதல் மனைவியான அடிலேய்டாவின் சமாதியை நினைவுகூர்ந்து, அதனை ஏன் பராமரிக்கவில்லை என கிரிகோரிடம் கடிந்து கொள்கிறார். பின் போதுமான பணத்தினை கொடுத்து, கரம்சோவை என்றுமே மதியாமல் அவமதித்த, தூற்றப்பட்ட உறவுடன் வாழ்ந்த திமித்ரியின் அன்னையான அடிலேய்தாவின் கல்லறையை சீர்செய்து பராமரிக்க ஆணையிடுகிறார். பொறுப்பற்ற அவரின் இந்த மனமாற்றத்திற்கு காரணம் என்ன  என்பது போன்ற கேள்வியை புனைவுத் தருணங்களில் எழுப்பியதற்காக.

இந்த நாவலை ஏன்  வாசிக்க வேண்டும்?

அள்ளித் தெளித்து அன்புப் பேரலையில் நனைக்க வைக்கும்   தருணங்களுக்காக துறவி ஜசீமாவினை சந்தித்து அவரரவர்களின் துக்கங்களிலிருந்து விலக்கு பெற , குடியானப் பெண்கள்  ஒருவர் பின் ஒருவராக வருகிறார்கள். முதலானவள் தன் கைக்குழந்தை இறப்பினால் பெற்ற தாள முடியாத துயரத்திலிருந்து விலக்கு கோரி ஆசி பெறுகிறாள். இரண்டாமவள் குடிகார கணவனால் நாள்தோறும் உடல் வன்முறைக்கு ஆளானவள். அந்த  துயரத்திலிருந்து குணப்படுத்த பிரார்த்தனை செய்கிறாள். மூன்றாமவள் தொலைதூர தேசத்தில் இராணுவ வீரனாக பணிபுரியும் மகனின் அருகாமைக்காக வேண்டுகிறாள். நிறைவாக வருபவள், நாள்முழுக்க வயலில் உழைப்பின் செல்கள் உருவப்பட்டு,  கை கால்கள் எல்லாம் காய்ச்சி வெடித்த ஒரு பெண், தன்னலத்தை விடுத்து பேராயர் ஜசீமாவின் நலத்தினை விசாரிக்கிறாள். 6 கோபெக் (அதாவது 6 பைசாவிற்கு ஈடான) கொடுத்து அவளை விட ஏழ்மையான பெண்ணுக்கு கொடுக்குமாறு கோரி விடை பெறுகிறாள்.  இதை தொடர்ந்த நிகழ்வில் அல்யோசாவும் , லிசியும், ஒருவரை ஒருவரை பெரும்பரிவு கொண்டு புன்னகிக்கிறார்கள். இறைவனின் கருணை உலகின் அனைத்து பாவங்களையும் விடப் பெரிது. அன்பும் , கருணையும்தான் விலையில்லா புதையல்கள், இவையே மனிதரனைவரின். ஒட்டுமொத்த பாவத்திலிருந்தும் மீட்க வல்லது. என தஸ்தோவெஸ்கியின்  ஆழ்மனக் குரல் அன்புப் பேரலையின்

இடையில் ஒலிக்கிறது.

dostoyevskiy_2


இந்த  நாவலை ஏன் வாசிக்க வேண்டும்,

எதிர்பார கணத்தில், எழுச்சி கொண்ட,  வியத்தகு தருணங்களை புனைந்ததற்காக, ஸ்மெர்டியோகோவ் , பொதுமக்களிடும் ஈகையில் வாழ்ந்த,  நாற்றமுடைய முரட்டுத் துணி அணிந்த அபலைப் பெண்ணான லிசவெட்டாவின் முறைதெரியாத உறவினால் பிறந்தவன்.  கரம்சோவிற்கு நான்காவது மகனாக இருக்க வாய்ப்பிருந்தவன். சமையற்காரன், வலிப்பு நோயுடையவன், கரம்சோவின் வேலையாளான கிரிகோரினால் வளர்க்கப்படுகிறான். ஒரு உரையாடலில் வெளியின் நின்று கவனிக்கிறார். அந்த உரையாடல், எல்லை தாண்டிய ஒரு ரஷ்ய கிறித்தவ ராணுவ வீரன்,  ஒரு ஆசிய இஸ்லாம் நாட்டில் அகப்படுகிறான். அவன் கட்டாய மதமாற்றத்திற்கு உடன்படாமல் இறைநம்பிக்கையில் திடமாக இருந்து வதைக்கபட்டு இறக்கிறான். ரஷ்யர்கள் அனைவராலும் அவன் புனிதனாக்கப்பட்டு ஆராதிக்கையில், ஸ்மெர்டியோகோவ் , அவன் பெற்ற வதையை இந்த புனிதப்  பட்டத்தை எந்த விதத்திலும் நியாயம் செய்யாது. அவன் மதமாற்றமடைந்து அவிசுவாசியானாலும்  வாழ்ந்திருந்தால் அதுவே மேல் என்கிறார். இதைக் கேட்ட கரம்சோவ் தந்த கோமாளித்தனத்துடன் உரக்க சிரித்து ஆமோதிக்கிறார். வேறு ஒரு உரையாடலில், திருச்சபை பேராயர்கள் உணவுமேஜையிலிருக்கும் சிவப்பு ஒயின், தோழிலாளிகள் , விவசாயிகளின் காய்ச்சி தோலுரிந்து தொங்கிய கைகளின்  குருதியிலிருந்து பெற்றவை என்று கூறி மீண்டும் கோமாளி போல சிரிக்கிறார்.  மின்கம்பியில் உயர் மின் அழுத்தத்தால்  பொன்னிற மின் துகள்கள் ஒளிர்ந்து கொட்டியது போன்ற இந்த தருணங்களை புனைந்ததற்காக.

இந்த நாவலை ஏன்  வாசிக்க வேண்டும்?

இந்த நாவலின் தீவிர உரையாடல்களிடையில் தவிர்த்து கடந்து செல்ல முடியாத வகையில் கண்முன் வியாபித்து நிற்கும் பதாகையில் பொறிக்கப்பட்டது போன்ற கனமிக்க மேற்கோள்களுக்காக,

கடவுள் மறுப்பாளனான இவான் கரம்சோவ் ஒருமுறை இறை  நம்பிக்கைக்கும், மெய்மைவாதத்திற்கும் உள்ள தொடர்பின்மையைப் பற்றி உரையாடும் போது  

அதிசயங்கள் மெய்மைவாதியை என்றுமே பாதிப்பதில்லை.  அதிசயங்கள் அவன் கண்முன்னே மறுக்க முடியாத உண்மையாக வந்து நின்றாலும், அறிந்துணர்ந்த மெய்ம்மையின் தருக்கங்களை கொண்டு அளவிட்டு புரிந்து கொள்கிறான். இந்த அதிசய நிகழ்வுகளால் அவன் என்றும் இறை நம்பிக்கை கொள்வதில்லை. மாறாக அவன் கொண்ட நம்பிக்கையை ஊன்றி அவன் புரியும் தொடர் முயற்சியால்  நடைமுறையில் அதிசயங்களை நிகழ்த்துகிறான்.

என்கிறார்.

ஆன்மீக அல்யோசாவின் ஒருமுறை விவாதம் செய்யும் போது,

காலத்தை வென்று வாழ நீ விரும்பினால்,  உன் பயணத்தின் பாதி வழியில் சமரசம் கொண்டு திரும்ப கூடாது. நீ விரும்பிச் செல்லும் பாதை உனக்கு மனநிறைவைத் தராமல்  உன்னுள் ஏதோ எஞ்சுகிறது எனத் தோன்ற வைத்தால் சரியான பாதையில் செல்கிறாய் என்று அர்த்தம்.

இந்த நாவல் எனக்குத் தந்தது என்ன?

சிந்திக்க சிந்திக்க விரிவு கொள்ளும் இதன் பாத்திரங்களை, சூழலை என் நினைவினில் சேமித்து வைக்க,  நான் கண்டடைந்த ஒரு மாமேன்மையான வழிக்கு என்னை இட்டுச் சென்றதற்காக.

மீனாட்சி சொக்கநாதர் பேராலயத்தின்  தெற்கு கோபுரமாக - தாய்மையுணர்வு கொண்ட ஆன்மீக அல்யோசாவையும், மேற்கு கோபுரமாக படைப்பு சக்தியாக திமித்ரியையும், பகுத்தறிவாளனான இவானை வடக்கு ஞான  கோபுரமாகவும், கிழக்கு கோபுரத்தை இவர்களுக்கெல்லாம் மூலமான கரம்சோவ் தந்தையாக பொருத்திப் பார்க்கிறேன். நாவலில் கரம்சோவ் தந்தை, பணத்தை வைத்து பேராசை மனித மனங்கள் விளையாடிய ஒரு சூதாட்ட விளையாட்டில் கொல்லப்படுகிறார். உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும் , மீனாட்சி சொக்கநாதர் பேராலயத்திலும் அண்மையில் நடந்த தீவிபத்தினைப் பற்றி. முன்பு  வியாபாரிகளின் வரிசையான கடைகளினால் நிரப்பப்பட்டு முடைநாற்றமடிக்கும் ஆலயத்தின் கிழக்கு வாயில் இப்போது வெண்திரையால் மூடப்பட்டிருக்கும் அந்த கரிப்புகை தோய்ந்த கட்டிட இடிபாட்டினை. இந்த விபத்திற்கும், இடிந்த கட்டிடத்திற்கும் காரணம் ஒரு வகையில் பொறுப்பற்ற பேராசையும் கட்டற்ற லாபநோக்கும்தான் எனத் தோன்றுகிறது.

கரம்சோவ் நாவலில், திருச்சபைக்கு வரும் அனைவராலும் முதலில் வழிபடப்படும்  மரியாதைக்குரிய பெரிய துறவியும் அல்யோசாவின் குருவுமான ஜசீமாவை, ஆலயத்தின் தெற்கு வீதி வழியாக நுழைந்தவுடன் அருள்தர அமர்ந்திருக்கும்  ‘முக்குறுணி’ விநாயகராகப் பார்க்கிறேன். கரம்சோவ் தந்தையின் வீ்ட்டின் வாயிலைத் தாண்டி வந்து ஸ்மெர்டியோகோவை குளிக்கும் அறையில் ஈன்றெடுக்கும் நாற்றமடிக்கும லிசாவெட்டாவின் பிள்ளைப்பேறு வலியை,  சொக்கநாதர் சன்னதிக்கு முன்னதான மகப்பேறு் சிலையில் காண்கிறேன். வரிசைக்கிரமாமாக ஆண் கற்சிலைகளுக்கு முன்னால் நிற்கும் ஒரே ஒரு ஒயிலான நர்த்தகி சிலையில் மயக்கும் பேரழகி க்ருசோவாவைப் பார்க்கிறேன்.

நண்பர்களே!

மறுக்க முடியாத பேருண்மையாக நூற்றாண்டுகள் கடந்து,  திறந்து வைத்த அகத்தின் ஒவ்வொரு மூலை வெற்றிடத்தையும் நிறைத்து,  கண் முன் வியாபித்து நிற்கும் மீனாட்சி சொக்கநாதர் பேராலய வழிபாட்டின் போது ஒவ்வொரு முறையும் புதிய சிற்பங்களை பதிய கோணங்களில் கண்டு புதிய அனுபவங்கள் எனக்கு நிகழ்ந்திருக்கிறது.  அதுபோல 19ம் நூற்றாண்டில் இறுதியில் நிகழ்ந்த இந்தப் பெருநாவலால் கரம்சோவ் சகோதரர்களை முதல் முறை வாசிக்கையிலேயே எனக்கு பல உணர்வெழுச்சிகள் தந்தது. ஒரு முறை தெற்கு வாயில் கோபுரமான அல்யோசாவின் விழிக்கோணம் வழியாக நாவலுக்குள் நுழைந்த நான், மறுமுறை தன்மோக வேட்கை கொண்டு உழலும் திமித்ரியின் மேற்கு வாயில் வழியாகவும்,  அதன் பின் இறைமறுப்பாளனும், எதிர்சக்தியுடன் உரையாடியவருமான இவானின் வடக்கின் மொட்டை கோபுர வாயில் வழியாகவும் மீண்டும் மீண்டு்ம் நுழைந்து வாசிக்க விரும்புகிறேன். நிறைவாக கிழக்கு வாயில் வழியாக நுழைந்து இந்த சமூகம் கழித்து கொட்டிக் குவித்த தாங்கொண்ணா நாற்றமுடைய கட்டற்ற நுகர்வுவெறிக்கு மூலாதாரமான பேராசை, பெண்ணாசை, பணத்தாசை என்கிற குப்பை குவியலின் உச்சமான கரம்சோம் தந்தையின் மனம் வழியாக மீண்டும் ஒருமுறை செல்ல விரும்புகிறேன். இந்த வாசிப்புகள் தரும் அனுபவத்தை சிந்தனையிலிட்டு நிரப்பி என் அகத்தை நான் கலைத்து புது உரு கொள்ள விரும்புகிறேன்.

<நிறைவு>

ஊட்டி இலக்கிய விவாத அமர்வுகள் 2018

‘Hot boxing’ என்கிற ஆங்கிலச் சொல்லினை , ஒரு சிறிய அறையினுள் சென்றமர்ந்து,  குழுவாக போதைப்பொருட்களை நுகர்ந்து, வேறெந்த நினைவினையும் அனுமதிக்காமல், போதை உணர்வினை மட்டும் அதிமடங்காக விரித்து அனுபவிப்பது  எனத் தோராயமாக வரையறுக்கலாம். ஒரு வசதியான விசாலமான அறையின் மேல்நிலையிலிருந்த, கருப்பு வெள்ளை படங்களின் தத்துவவாதிகள் சிறகுடைய தேவர்கள் போல புடைசூழ்ந்து ஆசியளிக்க, மூன்று நாட்கள் இலக்கியத்திற்காக நிகழ்ந்த ஊட்டி விவாத அமர்வுகளையும் இலக்கிய hot boxing என்பேன். 

1


முதல் அமர்வு பாவண்ணன் மொழியாக்கம் செய்த  சிறுகதையின் காளிபிரசாத் விமர்சன கலந்துரையாடலுடன் ஆரம்பித்தது. ‘காரணம்’ சிறுகதை கன்னட இளம் எழுத்தாளர் விக்ரம் ஹத்வாராவின் படைப்பு. எழுத்தாளனின் தன்னனுபவ விரிவாக்கமாக இருந்திருக்க சாத்தியமுள்ள இந்தக் கதை,  உள்ளடக்கத்தாலும், இறுதி முடிச்சவிழ்வதிலும், அற உணர்வு வெளிப்பாட்டிலும், வாசிப்புக் கோர்வையை தக்க வைத்ததிலும், குறிப்பிடத்தகுந்த கதையாக இருந்தது. எனினும் விமர்சன நோக்கில் சிறுகதையின் வடிவம் இந்தக் கதைக்கு பொருந்தி வரவில்லை. குறிப்பாக இதன் துவக்கம், மாகெணாவின் புறச்சூழல் விவரிப்பிலிருந்து இல்லாமல், முடிவிற்கு நெருக்கமாக,  காயம்மாவின் உளநிலை விவரிப்பிலிருந்து இருந்திருந்திருந்தால் இன்னும் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும் என விவாதிக்கப்பட்டது. இந்திய இலக்கியங்களிலேயே முதன்மையான சிறுகதைகள் கொண்ட, தமிழ், உருது இலக்கிய சூழலில் வாசித்து வளர்ந்த ஒரு சராசரியான எழுத்தாளன், சிறுகதையை எங்கு துவங்க வேண்டும் என்கிற தேர்ச்சியை முதல் கதையை எழுதும்போதே பெரும்பாலும் பெற்றிருப்பான் என்றார் ஜெமோ. கன்னட இலக்கிய சூழலில் பெரும்படைப்பாளிகளைத் தவிர்த்து எழுத வரும் இளம் படைப்பாளிகளிடம் இந்த படைப்பறிவு பெரும்பாலும் இல்லை என விவாதம் நடந்தது.


எம்.எஸ் அவர்களால் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்ட என்.எஸ்.மாதவனின் ஹிக்விட்டா கதையின் விவாதத்துடன் நிகழ்வுகள் தொடர்ந்தன. கால்பந்து  கோல் தடுப்பராக கோடிட்ட தன் எல்லைக்குள் ஒடுங்கி இருக்காமல் தாண்டி வந்து உதைத்து ஆடிய ஹிக்விட்டாவாக பாதர் கீவர்கீஸ் மாறிய வியத்தகு தருணம் பற்றிய விவாதம் நிகழ்ந்தன.  கிறிஸ்துவைப் பற்றிய குறிப்பும், கிறிஸ்துவின் மீது பாதிரியாரின் தொடர்பு விவரம் கதையில் இல்லை என்பது சுட்டப்பட்டது. 1970களில் லத்தீன் அமெரிக்காவில் , உருவாக பரவலான ‘விடுதலையடைதல்’  என்னும் கருத்தியக்கம், பாதிரியார்களை சட்டையை கழற்றி களத்தில் வந்து போராட அறைகூவல் விட்டது. இலக்கியம் ஆன்மீகத்தை ஒதுக்கி வைத்து வேட்டியை மடித்து களத்தில் இறங்க ‘விளித்தல்’ என்பதாக கேரளப் பண்பாட்டு சூழலில் பார்க்கப்பட்டது. கதையின் இந்தத் தன்மை மட்டும் விமர்சனமாக ஜெவால் வைக்கப்பட்டது. என் வாசிப்பில் இளைஞரான கீவர்கீஸ் அடித்த கோல் வளைந்து சென்ற விதத்தை மழைவில் போல என்று எம்.எஸ் மொழியாக்கம் நினைவினில் அடிக்கோடிட்டு நின்றது.

IMG_1594


சந்தேகமின்றி முழு ஆர்வத்துடன்,  என் கவனத்தை துளி கூட விலக விடாமல்  பங்கேற்க வைத்தது எழுத்தாளர் நாஞ்சில் நாடனின்  கம்பராமாயண வாசிப்பு அமர்வுதான். பகழி, பரிபவம் , விடைப் பாகன், ஒண் நகர், வாள் நுதல்,  மனுசன், கோ-இயல், செறுநர் போன்ற சொற்களும் குருதி ஊறும் கிணறுகள், நறுங் கூந்தலின் சுறு நாற்றம்,  வெள்ளியங் கிரியை விண்தொட எடுத்து ஆர்த்திய இராவணன், சுள்ளிக் கிளையில் அமர்ந்திருந்த அனுமனின் புஜம், குகன், சுக்ரீவன், விபீஷணன் என ஏழு புதல்வரால் பொலிந்த ‘நுந்தை’ என ஒவ்வொரு சொற்களும், வரிகளும் உவமைகளும் பல நூறாண்டுகள்  ஓலைச் சுவடி, காகித அச்சு, கணிணி எழுத்துரு, கிண்டில் எனக் கடந்து வந்து என்னை அடைந்த கணத்தில் நான் பெற்ற உள்ளதிர்வை உணர்ந்தபடி அமர்ந்திருந்தேன். ‘எந்தையும் நீ’ என்கிற செய்யுளில், ‘எம்முன்’ என்பது என்முன் பிறந்த தமையனை அல்ல எனவும்.   அந்த செய்யுளில் எந்தை, தாய் மற்றும் தவ வந்தனை தெய்வம் என்கிற வரிசைக்கு நடுவில் இருப்பதால் அது மூதாதையர்களை குறிக்கும், என்கிற விளக்கத்தினைக் கேட்டு கம்பனிடம் ‘Not bad’ எனக் கூறி வாழ்த்து கூறி கைகுலுக்கத் தோன்றியது.

கவிதை விவாத அரங்கில் ஒரு தமிழ்க் கவிதை, ஒரு இந்தியக் கவிதை, ஒரு உலகக் கவிதை என மாதிரியாகக் கொண்டு சிறந்த கவிதையின்  தன்மைகள் பற்றி பல கோணங்களில் விவாதம் நிகழ்ந்தது. கவிதையில் முதலாவதாக தவறாமல் அமைய வேண்டியது Novelty என்கிற பிறிதொன்றில்லாத புதுமைத்தன்மை. அடுத்தது,  Context என்கிற சந்தர்ப்பம். Non-Rhetoric என்கிற சொல்சுழற்சி இல்லாத சொல் ஒழுங்கும் மற்றொரு இன்றியமையாத தன்மை என விளக்கப்பட்டது. புதுக்கவிதைகளுக்கு ஒழுங்கமைவும், ஓசைநயமும் ஒரு உசாத்துணை ஆனால் தவிர்க்க முடியாதது அல்ல எனவும் விவாதிக்கப்பட்டது.  இவையனைத்து அமைந்த கவிதைகள் தான் நிறைவாக அது தரும் பொருள், தரிசனம், எழுப்பும் கேள்விகள் என வாசகனை இட்டுச் செல்லும் என விவாதிக்கப்பட்டது. அவ்வகையில் செர்பிய கவிஞரான வாஸ்கோ போபாவின் குவார்ட்ஸ் என்கிற கவிதை, பூமிக்குள் இருந்து எழுந்த கை, வானத்தில் வீசிய குவார்ட்ஸ், முடிவிலா கோணங்களில் வெளி ஒளியை உள்ளெதிரொளிக்கும் வானமான கவிதையை சிறந்த கவிதைக்கான சான்றாக கூறப்பட்டது.

IMG_1676


சுநீல் கிருஷ்ணனின் இலக்கிய விமர்சன அமர்வில், ரசனை விமர்சனத்திற்கும், கோட்பாடு விமர்சனத்திற்குமான வேறுபாடும், இரண்டின் அவசியமும்,விவாதிக்கப்பட்டது. தமிழில் க நா சுவால் முன்னெடுக்கப்பட்ட ரசனை விமர்சனத்தால் புதுமைப்பித்தன், மௌனி, கு.ப.ரா எனப் பல முன்னோடி நவீனப்  படைப்பாளிகளின் படைப்புகள் இன்றுவரை மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கப்படுகிறது. தமிழ்ச் சூழலில் கோட்பாடு எடைக்கல்லையிட்டு படைப்பினை கீழிழுக்கும் நோக்கு மட்டுமே பரவலாக கோட்பாடு விமர்சனம் என்கிற பெயரில் நிகழ்கிறது எனவும். இத்தகைய விமர்சனங்கள் படைப்பின் முன் உள்ளத்தை திறந்து வைக்காத,  பொறுப்பற்ற கோட்பாட்டு விமர்சர்களால் முன்னெடுக்கப்படுகிறது எனவும் , ஊழல் மலிந்த கல்விச் சூழலில், படைப்பூக்கம் சிறிதும் இல்லாத, தங்கள் இருப்பை தக்க வைக்கும் நோக்கம் மட்டுமே இதற்கு காரணம் எனவும் விவாதிக்கப்பட்டது. ஆனால் ஒரு நல்ல கோட்பாட்டு விமர்சனம் என்பது ரசனை விமர்சனம் விட்டுச் சென்ற இடைவெளியை நிரப்புமாறு, படைப்பின் அடுக்குகளுக்குள் ஊடுருவி அதனை விளக்கும் தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும் எனவும் விவாதிக்கப்பட்டது. முழு அமர்விலும், தமிழில் குறிப்பிடத்தகுந்த வகையில் பங்காற்றிய ஒரு நல்ல கோட்பாடு விமர்சனப் பெயர் கூட  சுட்டிக்காட்டப்படவில்லை.

விஷால் ராஜாவின் ‘முடிவின்மையில் நிகழ்பவை’ கதை விவாதத்தில்,  கதையின் வடிவக் கச்சிதம் பற்றி விவாதிக்கப்பட்டது. இளம் எழுத்தாளர்களில் விஷால் ராஜா காமத்தை மட்டும் எழுதாமல் காதலை எழுதுவது நல்ல நோக்கு எனவும், இந்தக் கதையில்  வண்ணங்கள் நினைவுகளுடன் தொடர்புபடுத்து விவரிக்கத் தகுந்தவை எனவும் வாசக அனுபவம் பகிரப்பட்டது. இந்தக் கதை ஒரு தேவதைக் கதையாக (Fairy tale) புனைந்திருப்பதால், அதில் குழந்தைமைத்தன்மை (Innocence) கொண்டிருப்பது அவசியம் எனவும் விவாதிக்கப்பட்டது.  கதையின் போக்கில் குறியீட்டு ரீதியான படிமங்கள் பெருகப் பெருக அந்த மொத்த குவியலை வாசகன் தொடர முடியாமல் அவன் கவனத்தை கலைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது எனவும் விவாதிக்கப்பட்டது. சொல் கட்டுப்பாடு கொண்டு, எண்ணி எண்ணி கோர்க்கும் நவீனத்துவ மனநிலையை பெறுவதற்கு முன்பு சுந்தர ராமசாமி எழுதிய  ‘ஜன்னல்’ கதை விவாதிக்கப்பட்டது , அவரின் நோயுற்று சில காலம் படுக்கையிலிருந்த அவரின் சிறுவயது நிகழ்வினை மீட்கும் படியான ஒரு நல்ல கதை எனவும், ஜன்னல் என்பது புத்தக வாசிப்பை சுட்டுவதாகவும், அதில் அவர் பெற்ற அனுபவங்களை கதையில் விவரித்திருப்பதாகவும் பல கோணங்களில் கதை விவாதிக்கப்பட்டது. ஆன்டன் செகோவின் சிறுகதை, பஷீரின் சிறுகதை விவாதங்களின் போதும், எழுத்தாளனின் பின்புலமும், அதை கதையுடன் தொடர்பிட்டு வாசகன் பெற வேண்டிய நோக்குகள் பற்றியும் விவாதம் நடந்தது.

சந்திரசேகர் நேர்த்தியாக முன்னமர்ந்து நிகழ்த்திய இந்தியத் தத்துவ முறைகள், அறிதல் கோட்பாடு விவாதம்  கவனம் பிசகாமல் உள்ளிழுத்த மற்றொரு சிறந்த அமர்வு. இந்திய அறிதல் சிந்தனை பிரமாணங்களான பிரத்யட்சம், அனுமானம் , சப்த பிரமாணம் , உபமானம், அர்த்தப்பிராப்தி, அனுபலப்தி என்பதற்கு ஜெமோ கோடுத்த கேரளக் கடற்கரையில் இறங்கிய அன்னாசிப் பழத்தை, ஒரு மலையாளி எவ்வாறு அடுக்கடுக்காக மேற்சொன்ன முறைகளைக் கொண்டு அறிந்திருப்பான் என்னும் விளக்கம் இவற்றைப் பற்றி மேலும் அறிய ஆர்வத்தை பெருக்கியது . இந்த அறிதல் முறைகளில் சிலவற்றை பெயரறியாமல் ஆனால் நடைமுறையில் பயன்படுத்துகிறோமோ என எண்ண வைத்தது.  இந்த வரிசை அறிதல் முறைககளில் 17ம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு புதிதாக எதுவும் சேர்க்கப்படவில்லை எனவும், தனிப்பட்ட உந்துதல் மற்றும் தேடல் இல்லாமல் இவற்றை இன்றைய கல்விச் சூழலில் உச்சபட்ச கல்வி நிலையங்களிலும் கூட கற்க வழியே இல்லை எனவும் பகிரப்பட்டது. மரபிலக்கிய அமர்வில், திருக்குறளில் பரவலாக வாசித்தறியாத குறள்களின் மீதான விவாதம் நிகழ்ந்தது, பொன் தூண்டிலும், சிறுகை அளாவிய கூழும் விவாதம் முடிந்த பிறகும் சிந்தனையில் சுழன்று வ‍ந்தன.

IMG_1649

இந்த முறை ஊட்டியில் எனக்கு கரம்சோவ் சகோதரர்கள் நாவலின் விவாத அமர்வின்,  பொறுப்பு எழுத்தாளர் அசோக்குமார் அவர்களுடன் இணைந்து கொடுக்கப்பட்டது. அந்த அமர்விற்கான கட்டுரையை நான் தயார் செய்து வைத்திருந்தாலும், முன்னமர்ந்து நடத்துவதில் பயிற்சி இல்லாததால் தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் அமர்வு துவங்கிய பிறகு, அந்த அலையில் நான் பதட்டமின்றி தொடர்வதை உணர்ந்தேன். அதனைத் தொடர்ந்து அசோக்குமார் தன் பங்காக தஸ்தோவெஸ்கியின் வரலாற்றுப் பிண்ணனியை விளக்கினார். உரையாடல்  நேரத்தில் பங்கேற்பாளர்களின் பொருத்தமான எதிர்வினைகளும், கேள்விகளும்,, ஜெமோவின் இதுவரை நான் எண்ணியிராத கோணத்தின் வாசிப்பும் அமர்வினை உற்சாகமாக்கின. கிழக்கின் துறவிகளை ஒத்த, ஜசீமா பாத்திரத்தினை பேராயராக மொழிமாற்றம் செய்திருந்தது பொருத்தமில்லை எனவும், கரம்சோவ் தந்தையின் மூன்று கிளைகள் தான் திமித்ரி, இவான், அல்யோசா எனவும் விளக்கினார். இவான் சாத்தானுடன் உரையாடல் புரிந்தது , தன் ஆழ்மனத்துடன் தான் எனவும் விளக்கினார். கொந்தளிப்பான ரஷ்ய சமூகத்தின் அடுத்த 50 ஆண்டுகளுக்கு நிகழ்ந்த பெரும்நிகழ்வுகளின் ஆரம்ப சமிக்ஞைகளை இந்த நாவலில் உணரலாம். மொத்தத்தில் எனக்கு நிறைவினைத் தந்த அமர்வு அது.

IMG_1645


இரவுணவிற்குப் பின்னரான அமர்வுபூர்வமற்ற சனிக்கிழமை இரவில் ஜெமோ முதலில் கூறிய ஐந்து கை யட்சி கதையில் காரமில்லை என்ற எதிர்வினை வந்தது.  ‘அப்படியா மோனே’ என புன்னகித்து கொண்டே ஒருவர் மாற்றி ஒருவாறாக பற்றித் தொற்றும் அலமாரி கிழவிப் பேய் கதையைக் கூறி, அணைந்து அணைந்து ஒளிர்ந்த அறையின் திகிலினை மேலும் கூட்டினார். இதனைத் தவிர அறிவியலின் கட்டற்ற வளர்ச்சியின் எதிர்விளைவுகளை தவிர்க்க, அதற்கு நிகராக தத்துவமும், இலக்கியமும் இணையாக வளர்ந்து ஒன்றினை மாற்றி  ஒன்று கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியமும், ஈடிட்டு நிரப்ப வேண்டிய அவசியமும் , யானை வரிசையை கட்டுப்படுத்திய மூத்த பெண்யானை, அதிகாரம் அடுக்காக உச்சம் நோக்கிச் சென்று, பின் தன்னை மையப்படுத்திக் கொண்டு சமூகத்தை உறைய வைக்கும் விதமும் தொடர்பான offline விவாதங்கள் நிகழ்ந்தன.

புதிய இலக்கிய நண்பர்களின் அறிமுகமும், முகமனும், முன்னரே பழகிய இலக்கிய நண்பர்களுடன் மேலும் அணுக்கமான உறவும் கொண்டு. நெடுநாட்கள் நினைவினில் வாழும்,  உவகை கொள்ளத்தக்க அறிதல்களையும், அனுபவங்களையும், பெற்று மலையிறங்கி இல்லம் திரும்பினேன்.

<நிறைவு>

ஞாயிறு, 15 ஏப்ரல், 2018

சிறகிழந்த பறவை

சுனீல் கிருஷ்ணனின் சிறுகதை - பொன் முகத்தைப் பார்ப்பதற்கும் போதை முத்தம் பெறுவதற்கும்

என் முந்தைய அம்புப் படுக்கை வாசிப்பனுபவப் பதிவிற்குப் பிறகும், என் சிந்தனை அந்த தொகுப்பிலிருந்து  விலகவில்லை. கூண்டின் கொல்லனும், நாவன்னா லேன்னா செட்டியாரும் ஒரு மெல்லிய நூல் போல விடாமல் இழுக்கிறார்கள். கொல்லன் தன் பேச்சு சாதுர்யத்தால் மொத்த மக்களையும் மயக்கிப் பெற்ற,  எதிர்பார்ப்பை, செல்வாக்கினை, தன் திறனின்மையால் இழந்து விட்டு செய்வதறியாமல் விழிக்கிறான். அவனின் வெளிப்படையான கள்ள மௌனத்தையும் , அவன் சகாக்களின் அரசியல் கோமாளி நடிப்பையும், பேச்சையும் அவதானிக்கும்போது அனைவரையும் கூண்டிலிட்ட கொல்லன் நினைவு மீண்டும் மீண்டும் வந்து தொந்தரவு செய்கிறது.

சென்னை அண்ணா சாலையில் உள்ள ரிச்சி தெரு பற்றி கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள்.  கணிணி , மின்தகடு, மிண்ணணு பொருட்கள் சைனா தரத்திலிருந்து, சுமாரான தரம், உச்சபட்ச தரம் என குவிந்து கிடக்கும். ஒரு முறை அங்கு பொருள் வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு 45 அல்லது 50 வயது நபர் , தவிட்டு நிற சபாரி சூட்டுடன் கண்ணாடிக் கதவினைத் திறந்து,  முகம் முழுவதையும் மறைத்த ஒளி ஊடுருவும் கறுப்புத் துணிபோல முன் தொங்கிய முடிக்கற்றையுடன் அங்கு நுழைந்தார். முடிக்கற்றை சரிவதும் வலது கையால் சீர் செய்வதும், மூச்சு விடுவது போல தொடர்ந்து அனிச்சையாக செய்து கொண்டிருந்தார். முகம் முழுவதும் முக்கிய பாகங்கள் தவிர எங்கும் எஞ்சாமல், மையிடப்பட்ட கருந்தாடி. அவர் நகலெடுத்து மெலிந்த டி ராஜேந்தர் போலிருந்தார்.

அவர் மீதான பார்வையை தவிர்த்து, பொங்கி வந்த புன்னகையை உடலுக்குள் அடக்கி குலுங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் சலனமில்லாமல் வந்து, பேசி தன் பொருளை வாங்கிச் சென்றார். மிகை நடிப்பும், தேய்வழக்கு உரையாடல்களும், கொண்ட, சில கணங்கள் கூட தொடர்ந்து பார்க்க ஒவ்வாத டி ராஜேந்தரின் திரைக்காட்சிகளை என்றுமே தவிர்த்திருக்கிறேன். ஆனால்  கவனத்தை எங்கும் விலக்க விடாமல் கோரிய, ரிச்சி தெரு ஒல்லி டி ராஜேந்தர் தோற்றமும் உடல்மொழியும் என் நினைவினில் அழிக்க முடியாமல் பதிந்து விட்டது

அதன் பிறகுதான்  டி ராஜேந்தர் திரைப்பாடல்களை முன்முடிவுகள் இல்லாமல் முதன்முறையாகக் கேட்டேன். ‘வைகைக் கரை காற்றே நில்லு’ , ‘வாசமில்லா மலரிது வசந்தத்தை தேடுது’ , ‘இது குழந்தை பாடும் தாலாட்டு’, ‘ஒரு பொன்மானை நான் பாட’ , ‘வசந்தம் பாடி வர’, ‘கதிரவனைப் பார்த்து’  எனக் கேட்டேன். பாலசுப்ரமணியம், யேசுதாஸ், ஜானகி அளித்த பங்கிற்கு பொதுமான மரியாதை கொடுத்த பிறகும், இந்தப் பாடல்களின் படைப்புத்திறனும், உணர்வெழுச்சியும் அந்த ஆளுமையின் மீதான சில முன்முடிவினை மாற்றி அமைத்தன. வேலையின்மையும், வறுமையும், அரசியல் நிலையின்மையும், சூழல் வெறுப்பும் மட்டும் நிறைந்த பின் 70களிலும் முன் 80களிலும் இந்த காதல் பாடல்கள் , ஒல்லி டி ராஜேந்தரின் இளம் மனதினை அழுத்தமாக பாதித்து அவரின் காதல் வெளிப்பாட்டிற்கு ஒரு வடிகாலாக அமைந்திருந்திருக்கிறது.


என் பார்வையில் நாவன்னா லேன்னா செட்டியாரின் இயல்புகளுடன்,  டி ராஜேந்தரும், டென்னிஸ் வீரர் ஆன்டி ராடிக்கும், பொருந்துகிறார்கள். இவர்களுக்கு பிறப்பிலிருந்தே அருளப்பட்ட திறனும், தங்கள் துறையில் இட்ட உழைப்பும், இவர்களின் துறைகளில் சம காலத்தில் நுழைந்து பின் சாதனையாளர்களான இளையராஜா, ரோஜர் பெடரர்வுடன் ஒப்பிடுகையில் எந்த வகையிலும் குறைந்தல்ல. பிறகு ஏன் இவர்களிடம் நீடித்த திறன் வெளிப்பாடு நிகழவில்லை என்ற கேள்வி எழுகிறது.

லௌகீக சூழல் நெருக்கடி,  தொழில்நுட்ப யுகத்தின் தடை, தன்முனைப்பு, ஆணவம் என்ற ஏதோ ஒன்றின் பாதிப்பால் இவர்களின் படைப்புத்திறன் நீர்த்து தீர்ந்து போகிறது. சுனீலின் கதையிலிலும், புதிதாக வந்த கணிணி இளைஞனுக்கு கீழே வேலை புரிய நாவன்னா லேன்னாவின் மனம் உடன்படவில்லை.  இவர்களால் தான் அடைந்த முந்தைய உச்சத்தை அடைய முடியவில்லை. இவர்களுடன் இளையராஜா, ரோஜர் பெடரர், ஜெயமோகன் அவரவர்கள் துறையில், கலையில் நீடித்த குன்றாத திறன் வெளிப்பாடும், அதனால் அவர்களடைந்த உயரத்திற்கும் காரணம் என நான் கருதுவது

  • முதன் முதலாக சொற்களை அறிந்து அதனை அவற்றிற்கான பொருளுடன் கோர்க்கும் குழந்தை போல , அறிவதனைத்திலிருந்தும் அகத்தூண்டலுக்காக காத்திருப்பது.

  • அந்த கலையின் துறையின் வரலாற்றில் தங்கள் பங்கின்  எல்லை அறிந்த அடக்கமும், ,

  • எக்கணமும் தன்னை விட கலையை  முன்னிறுத்தி அணுகிய முறை

  • முன்னோடிகள் வகுத்த கோட்பாடுகளை அறிந்து பின் கட்டக்க முயலும் அக உந்துதல்

  • சூழல் நெக்கித் தள்ளும் ஒவ்வொரு  முறையும் புதிது புதிதாக வார்ப்புரு கொண்டு மீளும் நெகிழ்வுத்திறன்

  • எனத் தோன்றுகிறது. ஆன்டி ராடிக்கின், டி ராஜேந்தரின் தன்னிலை மறந்த மிகைநடிப்பையும், கவனத்தை கோரும் வலிந்து புரியும் குழந்தை சேட்டைகளும்,  கொல்லன் போன்ற அரசியல் சாதுர்ய கோமாளிகளுடனும்,, உள்ளீடற்ற வெற்று கவன ஈர்ப்பு மண்ணார் சாதிக், கல்பனா அக்காக்களுடனும் ஒத்து இருந்தாலும். இவர்கள் வேறு எனத் தோன்றுகிறது.  தாங்கள் எடையிழந்து பறந்து அடைந்த முந்தைய படைப்பு உயரத்தை மீண்டும் அடைய முயலும் சிறகிழந்து மரத்தில் சிக்கிய ஒரு பறவையின் படபடப்புடன் பொருத்தி பார்த்து புரிந்து கொள்கிறேன்.

    <நிறைவு>

    செவ்வாய், 20 மார்ச், 2018

    வெய்யிலின் ஒரு கவிதை

    ஒரு பூ பூத்துச்சாம்

    அப்ப பாலுறிஞ்ச ஏலாத

    சீக்காலிப் பிள்ளையா இருந்தேனாம்

    அம்ம சொல்லும்.

    கொள்ளையில் நிக்கும் கருவேலத்தூர்லதான்

    மார்ப்பால பீச்சி விடுமாம்

    முகத்துல தெறிச்சி

    கையெல்லாம் வழிஞ்சி

    தொழுவத்து சாண வாடைய மீறி பால் மணக்குமாம்

    வறண்ட ஆத்த பாக்குறப்பல்லாம்

    எதுக்குன்னே தெரியல

    அந்த காட்சி கண்ணுல கண்ணுல வருது




    மதுரை  ‘பைபாஸ் ரோடு’ மற்றும் அதன் அண்மைப் பகுதிகள்தான்,  என் சிறு, இள வயதுகளில் முழுமையாக நான் வாழந்த நிலம். அந்த  வெளிவட்ட சுற்றுச் சாலை, திருமங்கலம் வழியாக தெற்கிலிருந்து மதுரைக்கு  வரும் உந்துகள், நகர நெருக்கடிக்குள் நுழையாமல், திண்டுக்கலுக்கு, தேனிக்கு இட்டுச் செல்லும்.  இருபத்தைந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு, கொடிக்கால் தோப்பு, வாழைத்தோப்பு, தென்னந்தோப்பு, என தோப்புகளால் மட்டுமே வியாபித்து செழுமையாக இருந்தது இந்தப் பகுதி,  என ஒருவரிடம் நம்ப வைக்க முயன்றால், அது அதீத கற்பனை வளம் என போற்றப்படலாம் அல்லது மனநிலை காப்பக பரிந்துரைக்கு ஆளாக நேரலாம் . கம்பிபோட்ட தள்ளுவண்டியில் பொருட்கள் வாங்கும் குளிரூட்டப்பட்ட அங்காடிகளும், மின்பொருள் அங்காடிகளும்,   மொறு மொறு வறுத்த கோழிக் கடைகளும், கண்ணாடி மருத்துவமனைகளும், ஆடை உலகங்களும் , அடுக்கக இல்லங்களாலும் நிரம்பி நகரத்தின் முதன்மைப் பகுதிபோல இப்போது உருமாறியிருக்கிறது இந்த வட்டாரம்.


    பம்பரம், கோலிக் குண்டு, (சிகரெட் சீட்டினை மண்ணில் அடுக்கி வைத்து  செவ்வக கல்லால் வீழ்த்தும்) சில்லாக்கு, 7 கற்கள், எறி பந்து, எறி சோளக்கட்டை,  கிட்டிப்புள், கபடி, கிரிக்கெட் என பரிணாம வளர்ச்சியுடன் நான் என் தோழர்களுடன் சிறு வயது விளையாட்டுகள் ஆடத் துவங்கியது இந்தச் சாலையின்  இருபுறங்களிலும் இருந்த புழுதிகளிலும், முன்பிருந்த புல்மேடுகளிலும், இளஞ்செம்மண் நிலத்திலும்தான். காலமாற்றத்தின் இரக்கமில்லாத காலடியில் மறைந்த அந்த முந்தையப் காலத்தின் சித்திரம்,  இளச்சிவப்பு புழுதியில் கலந்த வியர்வையின் ருசி போல, என் சிறுவயது நினைவுகளுடன் பிணைந்திருக்கிறது. என் நினைவினில் இன்றுமிருக்கிறார், சுருட்டப்பட்ட பட்டையான கயிறு போல, ஈரமான வாழைமட்டையில் அடுக்கடுக்காக  வெற்றிலையை சுற்றி தலையில் சுமந்து சென்று விற்கும் பழுப்பு  வேட்டிப் பெரியவர்.



    சாலையை ஒட்டியப் பகுதிகள்  கருங்கற்கள் முள்வேலி கொண்டு,  பேக்கிங் செய்து பிளாட்டாக, அடுத்தடுத்து  விற்கப்பட்டன. சில மாதங்களில் அங்கு ஆற்றுமணல் கொட்டப்பட்டு,  கட்டிடங்கள் எழத்துவங்க அந்த சூழல் மாறியது. எங்கள் விளையாட்டிடம் சாலையின் அருகிலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உள்ளே நகர்ந்தது. இறுதியில் மழைக்காலத்தில் மட்டும் தண்ணீர் ஓடிய ஒரு குறு ஓடையின் கரைக்கு ஒதுங்கியது. அம்மாவின் கடுஞ்சொற்களுக்குப் பயந்து ஓடையில் குளிக்கும் பழக்கம் இல்லாத நான், நண்பர்கள் ஓடையில் குளிக்க அவர்கள் ஆடை பாதுகாத்து, அருகிலிருந்த இலந்தைச் செடியில் பழம் பறிந்து தின்றிருக்கிறேன். மதுரையை விட்டு திருச்சி , ஹைதராபாத், சென்னை என சுற்றிய வெகுநாட்களுக்குப்பின்,  அது ஓடை அல்ல, வைகையின் துணை நதியாக பல நூறாண்டுகளாக ஒடி அந்த வட்டாரத்தையையே வெற்றிலை , வாழை, நெல் என செழிக்க வைத்த கிருதுமால் நதி என அறிந்தேன்.

    கிருதுமால்’ ஆறு முதலில் காட்டாறாக தோன்றியிருக்கிறது.   நாகமலையின் செம்பாறைகளை ஆயிரமாண்டுகளாக அரித்து அள்ளி வளமான வண்டலாக்கி அது பாய்ந்த பகுதிகளிலெல்லாம்  பரப்பியிருந்திருக்கிறது. நான் வசித்தப் பகுதி, பொன் போல விளைந்த நெல்மணியைக் குறிக்கும் ‘பொன்மணி’ என்னும் முதற்பெயரிலிருந்து ‘பொன்மேனி’ யாக  வழக்கில் மாற்றப்பட்டிருந்திருக்கலாம். காவிரிக்கு கொள்ளிடம் ஆற்றினைப் போல, வைகை ஆற்றின் வெள்ள நீர் , துவரிமான் கண்மாயை நிரப்பிய பின், மிகை நீர்  கிருதுமால் நதியாக மதுரையின் எல்லைக்கு வெளியே நூறாண்டுகளாக ஓடியிருக்கிறது. கி.பி. 690-ம் ஆண்டு பாண்டிய மன்னன் அரிகேசரியால் வைகை ஆற்றில், சோழவந்தான் அருகே கால்வாய் வெட்டபட்டு, நாகமலையில் உற்பத்தியாகி ஓடும் காட்டாறான கிருதுமாலுடன் இணைத்தார் என விக்கி கூறுகிறது. மதுரை கூடலழகர் பெருமாள் கோயில் அருகே ஓடிய கிருதுமாலின் தண்ணீரில்தான் கூடலழகருக்கு நாள்தோறும் அபிசேகம் செய்யப்பட்டது என கூடற்புராணம், கிருதுமாலை கூடலழகர் அணிந்த மாலை என்று போற்றுகிறது.

    இன்று அந்த நதி இல்லை.  பொன்மேனி, விராட்டிபத்து, அச்சம்பத்து பகுதிகளில் எழுந்த கட்டிடங்களுக்குள் மனிதர்கள் தினமும் கழிக்கும் மலம், பல்துலக்கும் நீர், குளிக்கும் நீர் என எந்த வரையறையுமின்று, இந்த ஆற்றில் விடப்பட்டு இரு பத்தாண்டுகளுக்குள் துண்டு துண்டான சாக்கடையாக மாற்றப்பட்டு அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நூறாண்டுகள்  முன்பு அங்கு வாழ்ந்த நம் மூதாதையனில் ஒருவன், ஆழ்துயிலில் இருந்து இன்று எழுந்து வந்து அந்தப் பகுதியை காண நேர்ந்தால், அவன் வழித்தோன்றல்கள், எந்த குற்றவுணர்வுமின்றி, அவன் தாயின் உடைமாற்றும் நேரத்தில் அவள் அறைக்குள் நுழைந்து, அவளின் உடுமாற்றுத் துணியையும் உருவி கூட்டு வன்புணர்வு செய்து கொண்டிருக்கும் காட்சியை காண்பவன் போல கடுஞ்சினம் கொள்வான்.


    இன்றைய சூழலில் அர்பணிப்பும், சூழலுணர்வும்,  நேர்மறை எண்ணமும், கொண்ட மக்கள்குழுத் திரளின் நெடுங்கால அசராத உழைப்பு மட்டுமே இந்த ஆற்றை மீட்டெடுக்க முடியும்.  வெய்யிலின் இந்தக் கவிதை, கிருதுமால் நதியாக உருமாறி, சில வாரங்களாகவே என்னை அலைகழித்தது. கொள்ளையில் நின்ற கருவேலத்தூர் போல, நான்  முங்கிக் குளிக்காவிட்டாலும் அந்த அன்னையின் முலைப்பால் வாசனை , மனிதர்கள் அதன் நதிக்கரையில் கழித்து மக்கிய மலவாசனையை மீறி என்னுள் மணத்து, என்னை நிறைக்கிறது.




    <நிறைவு>


    வியாழன், 15 மார்ச், 2018

    ம நவீனின் - பேச்சி - வாசிப்பனுபவம்

    ம நவீனின்  - பேச்சி

    பேச்சி கதை வாசிப்பின் முடிவில்,  புதிதாக தீட்டப்பட்ட தணல் கூட குறையாத கத்தி, முதல் பலியினை அறுத்து அதன் குருதியில் தோய்ந்த  உடனேயே, தன் கூர்நுனி கொண்டு பிரசவித்த பெண்ணின் மார்புக் காம்பில் நுண்துளையிட்டு, உறைந்து அடைத்த முலைப்பாலை, இளக்கி வெளிக்கொணர்ந்து, பிறந்த குழந்தைக்கு பருகக் கொடுத்த காட்சியை கண்டது போல இருந்தது.

    கணிணியில் தமிழ் எழுத்துருக்களை, டைப் பதிக்கும் இந்த தலைமுறை  இளைஞனுக்கு, தன் இறப்பின் விளிம்பில் இருக்கும் சென்ற தலைமுறை அப்பா, முன்பொரு முறை நிகழ்ந்த தன் வாழ்வின் உச்சநுனித் தருணத்தைப் பகிர்கிறார். இவர்கள் உரையாடல் வழியாக கதை விரிகிறது.   வெள்ளைக்கார துரையிடம் வேலையாளாக இருந்த தன் தாத்தா, அவரளித்த துப்பாக்கியை சிரத்தையுடன் பேணியவர். வேட்டை நாய்களின் துணை கொண்டு காட்டுப்பன்றிகளை வேட்டையாடி அதன் தலைகளை மண்ணில் புதைத்து பற்களை சேகரித்தவர். இறந்த வேட்டைநாயின், ‘ரத்த சதையின் மீது கறுப்பு கம்பளி போர்த்தியது போல இருந்தது’ ‘ஒரு தேர்ந்த வீரனின் வாளைப்போல இடவலமாக சுழன்ற வாள்’, என சில நொடிக்குமுன் விபத்தில் இறந்த விலங்கின் உடலின் சதையைத் தொட்டு வெதுவதுப்பை விரல் நுனியில் உணர வைத்த அனுபவத்தைத் தந்தது.  தாத்தாவிற்கு பிறந்த குழந்தைகள் அடுத்தடுத்து இறந்தபின் ஒன்பதாவதாக பிறந்த பெண்ணும், கதைகூறியின் அன்னையான பேச்சிக்கும் அவருக்கும் இடையேயான தூற்றப்பட்ட உறவு, அவரின் பேரனான கதைகூறியின் மீதான அன்பில் எதிர்மறைத் தாக்கம் செலுத்தவில்லை. ஆனால் அந்த வினை கதைசொல்லிக்கும் அவன் மனைவி பொன்னிக்குமிடையேயான சிக்கலான உறவானதை எண்ணி உளன்று தாத்தா இறக்கிறார்.

    மேற்கு மலேசியா காட்டின் மஞ்சளும் செம்மையும், மகரந்தமு்ம்  நிரம்பிய சூழலின் இலையிலையான வர்ணனை, பலகைத்தரை வீடு கொண்ட கம்பம், தாய்லாந்துகாரர்களிடம் பெறப்பட்ட ரவை,  காற்றில் பறந்து வந்த வினோத இலைகள் பறவைகள் போலிருந்தன், மகரந்தம் சூழில் சேரந்து Navin

    எண்ணை ஊறும் செம்பனை ஆண்மரம், என நுண்தகவல்கள் விவரிப்புகள், வாசிப்பை ஆழமாக்கின. கதையின் உச்சத்தில்  தாத்தா புதைத்த பன்றிகளின் வழித்தோன்றலாக வாய்ப்பிருக்கும் ஒரு முனிப்பன்றி, பலிக்கோழியை பேச்சிக்காக கொண்டு செல்லும் கதைகூறியை கொல்ல முழுத் தீவிரத்துடன், விரட்டுகிறது. ஆற்றங்கரை ஆலமரத்தின் கீழ் வீற்றுருக்கும் பச்சிளங்குழந்தைகளை காத்தருளும்,  பேச்சி பொன்னியின் சாயலுடன் எழுந்து முனிப்பன்றியுடன் சமரிட்டு வென்று, அவளின் பிள்ளையான கதைசொல்லியை முலைப்பால் கொடுத்து காக்கிறாள். 


    என் ஆதி நினைவு தெரிந்த  முதல் பேச்சியம்மனும், சப்த கன்னியர்கள் கூட சிறுமிகளாக தோன்றுமளவிற்கு,  மஞ்சளும், செம்பொடியும் பிரித்தறிய முடியாதபடி கலந்து படித்துறையில் எழுந்திருக்கிறாள்.  பச்சிளம் பிள்ளையைக் காக்க பேருருவெடுத்து சன்னதமாடி எதிரியைக் கொன்று உப்புக் குருதியை குடித்தபின்னரான பெருந்தாகத்தை அடக்க இவளுக்கு தேங்கிய பச்சைப்பாசிக் குளத்தின் நீர் போதாத வெறும் சொட்டுதான் போலும். கரையைத் தொட்டு  ஓடிய வைகைகூட இப்போது போதாமல் வீற்றிருக்கிறாள்.. பிரபாவலிக்குள் அடக்கப்பட்டு, கருவறையின் குறுவாயில் வழியாக இந்த பேச்சியின் ஆகிருதியை முழுமையாகக் காண முடியாது போலும், வரிப்புலி போன்ற கோரைப்பற்கள் தெரிய செவ்வாய்பிளந்து  தன் உக்கிரத்தை ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் காட்டி வெட்ட வெளியில் நிற்கிறாள். அவளின் தழல்முன் தாழ்ந்து வணங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

    பொன்னியை உடலுறவிற்காக பணிய வைக்க பாலியல் சைகைகள்,  தீண்டல் அழுத்தம், சீண்டும் பேச்சு என அடுத்தடுத்து முயலும் கதைகூறியின்  கீழுணர்வின் அப்பட்டமான விவரிப்பு நாளங்களில் வெப்பமேற்படுத்தி துணுக்குற வைத்தது. என் வாசிப்பில் அம்மா,  அப்பாவின் ஆரம்பகால மனம் ஒன்றாத உறவு விடுபட்ட கோட்டுச் சித்திரமாக மகனுக்கு விவரிக்கப்படுகிறது. இந்த விவரிப்பு தீவிரமாக இல்லை என மகனுக்கு தோன்றுகிறது.  இந்த அத்தியாயத்தின் தீவிரத்தை மகன் மேம்படுத்த எத்தனித்து விரிவாக்குகிறானோ எனத் தோன்ற வைக்கிறது. என் நோக்கில், கதையில் இந்த பகுதிமட்டும், இன்றைய தலைமுறையை  முன்னிறுத்தும் மகன், தன் இக்காலப் பார்வையை தாராளமாகப் பயன்படுத்தி, தந்தை கூறிய கதையில் இடைச்செருகலாக நுழைத்திருக்கிறான். கதையில் இந்தப் பகுதி மட்டும், புணர்மம் மற்றும் இன்னபிற காட்சி ஊடகங்களின் 24 மணிநேர ஆக்கிரமிப்பின் பிடியில்,  ஆண் பெண் உறவின் இயல்பான உடல் மனக் கிளர்ச்சியினை இழந்து கொண்டு தனித்தீவுகளாகிக் கொண்டிருக்கும் இன்றையை தலைமுறையின் மீது நவீனின் விமர்சனமாகவும் தோன்றியது. ஆனால் அதற்கு மேலான உண்மையில், பொன்னி தன்மீது அறமற்ற சீண்டல் கொடு்க்கும் கணவனையே முழு முற்றாக சார்ந்து வாழ்கிறாள். உறவினை இழக்காமல் தன்னை காத்துக் கொள்ள,  சன்னதம் கொண்டு, பயமுறுத்துவதைத் தவிர அவளுக்கு வேறு வழியில்லை. தன்னிச்சையுடன் விழிப்புமனதால் நிகழ்ந்திருந்தாலும், அனிச்சையாக ஆழ்மனத் தூண்டலால் நிகழ்ந்திருந்தாலும், அது பொருத்தமான எதிர்வினைதான் எனத் தோன்றியது.

    சிக்கலான பண்பாடு , காலநிலை, மொழிகள் கொண்ட தெற்காசியா பெருநிலத்தை பிரிட்டானிய பேரரசு மெல்ல மெல்ல எப்படி  ஆக்கிரமித்தது என்பதும், எப்படி நூறாண்டுகளாக சுரண்டி ஆண்டார்கள் என்பதும் என்றுமே என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தி சிந்திக்கத் தூண்டும் கேள்வி.  இதற்கான விடைகளை என் கற்பனையை விரிக்கும் பாத்திரங்களும் சூழல்களும், மோதல்களும் நிரம்பிய புனைக்கதைகளுக்குள் தேடுகிறேன். கதைசொல்லியின் தாத்தாவை பிரிட்டானிய பேரரசாகவும், கதைசொல்லியை பிரிட்டனில்  பிறந்து இந்திய பிரிட்டானிய இராணுவத்தில் உயர்பதவியிலிருந்த ஒரு தலைமை வீரனாகவும், பொருத்திப் பார்க்கிறேன். செம்பனைக் காட்டினை இரண்டாம் உலகப்போர் நிகழ்ந்த போர்ச்சூழலாவும், முனியேறிய பன்றியை ஜெர்மானிய ராணுவம் அல்லது ஜப்பானிய ராணுவம் என்றால். தன்னை சுரண்டும் பேரரசிற்காக, செருக்களத்தில் சன்னதம் கொண்டு நின்று,  முனைமுகத்தில் முனியேறிய பன்றியை தடுத்து நிறுத்தி போரிட்ட, இந்த நிலத்தில் பிறந்த ஒரு சிப்பாயின் கடுஞ்சினத்தில், பொன்னி உருவில் வந்த பேச்சியை  மனம் பொங்க காண்கிறேன்.


    <நிறைவு>

    வெள்ளி, 19 ஜனவரி, 2018

    ம நவீனின் ‘போயாக்’, 'யாக்கை' சிறுகதைகள் வாசிப்பனுபவம்


    போயாக் சிறுகதை






    ம நவீனின் ‘போயாக்’ கதை, முதன்மைப் பாத்திரமான கதைசொல்லிக்கு ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்துபவைகள்,  பாறைகள் போல ஆங்காங்கே எழுந்து, அதன் மீது மோதித் தெறித்துத், தேங்கிய பின் சுழித்து, வளைந்து பாயும் குறு ஓடையின் போக்கினைப்  போல  விவரிக்கப்பட்டிருந்தது.  தன் கல்விக்கு பொருளுதவி செய்த அதே அரசாங்கத்தால், கதைசொல்லியின் பணிச் சூழலின் விருப்பதேர்வு உரிமை  நசுக்கப்படுகிறது. விமானம்,டாக்சி, படகு என காற்று, நிலம், நீர்  என்ற மூன்று வழிகளில்  ரூமா பாஞ்சாங்கிற்கு வருகிறார் ஆங்கில ஆசிரியரான கதைசொல்லி.   அந்த புதிய சூழலின் ஈபான் ஆதிகுடியை சேர்ந்த மனிதர்களான சக ஆசிரியர் லயாவ், ஊர் தலைவர் ஜேத்தா, இளம் குமரி சீமா, எதிர்காலத்தில் சீமாவை விட அழகியாகப் போகும் அவளின் தங்கை சிம்பா ஆகியோரின் அறிமுகமும் அணுக்கமும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கிடைக்கிறது.  
    கதைசொல்லியின் வருகை மற்றும் அந்த சூழலின் தங்கி இருத்தலால், , ஈபான் ஆதிகுடியினருக்கு  ஆங்கிலக் கல்வியும், குற்றேவல் புரிந்தால் கிடைக்கும் கூலியும் பலனாகக் கிடைக்கிறது.  சீமாவிற்கோ அவள் பழகுவதற்கு அரிதான அயலானின் அணுக்க உறவும், வாய்ப்பமைந்தால் உடலின்பமும் கிடைத்திருக்கும். சிம்பாவிற்கு தான் என்றுமே கேட்டிடாத ஆங்கிலக் கதைகள் கேட்கக்  கிடைக்கின்றது. மரவள்ளிக் கிழங்கினை நொதிக்க வைத்து பெறப்பட்ட துவாக் பானம்,  சீமாவின் இளமையும், பார்வையும், உறவிற்கு இணங்குகிறேன் என்கிற உடல்மொழி ஜாடையும்,  காற்றில் பறந்து ஆடியபடி இறங்கும் சேவலின் வாலினைப் போல அவனுக்கு போதை தருகிறது.  இவைகளைத் தவிர அவன் காணும்   ஓரங் ஊத்தன், முதலைகள்,  பன்றிகள்,  நாய்கள், குச்சிகளின் மீது ஊன்றப்பட்ட மண்டை ஓடுகள், சீமாவின் வாயின் மண்புழுக்கள் என அனைத்துமே அவன் மனதில்  ஊறுணர்வு ஏற்படுத்தி உறுத்துகின்றன. கதைசொல்லியால்  உடைக்க முடியாத இந்த பாறைகளான,  படகோட்டியின் ஓரங் ஊத்தன் , ஈபான் பழங்குடிகளின், முதலை வேட்டைத் திறனும்,  சீமாவின் ‘இளங்குமரிகளுடன் உறவிருந்தால் நெற்றியில் குறி வளர வைக்கும்’ மாந்திரீக பின்புலம் கொண்ட தந்தையும், என இவை ஒவ்வொன்றுமே, அயலானின் சுரண்டலிலிருந்து  தங்களை காக்க அவரவர்களுக்கென்று அமைக்கப்பட்டு பேணப்படும் காவல் தடுப்பு போலத் தோன்றுகிறது.   


    இந்தக் கதையில், குறைகளாக  எனக்கு தோன்றிவைகள்,  முதலைகளின் அறிமுகமும் முதலைகளை ஈபான் பழங்குடிகள் வேட்டையாடும் நிகழ்வும், அதன் பின்னர் ஆயப்பட்டு அதனிலிருந்து பெறப்படும் கறியும் , கொழுப்பும் இன்னும் அழுத்தமான வர்ணிப்புகள் மூலம் சித்தரிக்கபட்டிருக்கலாம். உறுதியான மரத்தூண்களுடன் சுனை நீக்கப்பட்டு பிளக்கப்பட்ட மூங்கில்கள் சுவராக இருந்தன என ரூமா பராங்கில் ஆதிகுடிகளின் வாழ்வியல் சூழல் விவரிக்கப்படுகிறது. இன்னும் அழுத்தமாக அந்த சூழலின் இயற்கை வர்ணனைகள் மூலம் கதைசொல்லியின் மனவோட்டம் விவரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை கதையின் மையமாக இதனைப் பற்றி பேசவில்லை, விளிம்பில் நிகழ்பவைகள் என்பதால்  விரிவான விவரணைகளை தவிர்க்கப்பட்டும் இருந்திருக்கலாம்.


    ஒரு மழைநாளின் பின்னிரவில் நிகந்த அந்த நிகழ்வினை அறிகையில் மனம் எந்த வகையிலும் ஒப்பவில்லை. நத்தையின் தடம் போன்ற பிசுபிசுப்பான கன்னம்,  என நாசூக்காக விவரித்திருந்தாலும் ,  மனச்சமர் குலைந்து,  அந்த நிகழ்வு நிகழ்ந்திருக்கவே கூடாது என்றே மனதினுள் மன்றாடி வேண்டினேன்.  துருத்  துகள்களால் நிரம்பி அதனை உதிர்த்தபடியிருக்கும் ஒரு பழுஞ்சிவப்பு இரும்பு ஆணி,   மனிதத்தோலினை துளைத்தாலே, அது நாளங்களையும், நரம்பினையும் குத்தி, காயம் ஏற்படுத்தும்,   சீல் பிடிக்கும்.  அந்த காயத்திலிருந்து  முற்றிலும் மீள, நீடித்த ஆறுதலும், கவனம் குவிந்த தொடர்ந்த சிகிச்சையும் தேவைப்பட்டும்.  எதிர்க்க திராணியில்லாத  சிறுமியின் மீதான பாலியல் வன்புணர்வு நிகழ்ச்சி,  மலரக் காத்திருக்கும் உறைபால் வெண்மையும் இளஞ்சிவப்பும் கலந்த ஒரு  முகிழ்ந்த மொட்டின், மீது துருத்துகள் ஆணி இரக்கமின்றி கூராக செலுத்தி கிழித்ததைப் போல இருந்தது.

    சிறுமியை பாலியல் நோக்கில் சுரண்டினால், எந்த ஒரு பின்விழைவும் நிகழாது  என அறிந்து,  இந்த குரூர நிகழ்வினை நிகழ்த்தியதற்காக கதைசொல்லிதான் முதன்மைக் குற்றவாளி.  கதைசொல்லியின் காம நோக்கினை அருகிலிருந்து உணர்ந்தபின்னும், அறியாமை கொண்ட அல்லது அறிந்தும் அலட்சியத்துடன்,  சிம்பாவை தனிமையில் விட்ட  சீமாதான் இரண்டாம் குற்றவாளி.  குழந்தை சிம்பாவிற்கென எந்த ஒரு பாதுகாப்பும் தராமல்,  கதைசொல்லியிடம் கல்வி என்கிற சாக்கில், அனுமதித்த  ஈபான் ஆதிக்குடி மக்களான லேத்தா , லாயவும் சேர்ந்துதான் குற்றவாளிகள்.    இத்தகைய ஆழமான கதை சமகால குற்ற நிகழ்வான, கிறித்தவ மதத்தின் பரப்பு ஊழியன் என்கிற அடையாளத்தில், தென்கிழக்கு ஆசியாவில்  குழந்தை பாலியல் குற்றம் புரிந்த ரிச்சர்ட் ஹக்கில் பிண்ணனியை மட்டும் பேசவில்லை எனத் தோன்றியது.


    கதைசொல்லியை காலனிய ஆங்கில, பிரெஞ்சு பேரரசு சக்திகளாகவும், முதலைகள் சீனர்களாகவும், ஈபான் பழங்குடியினர் மலேயர்களாவும், சீமாவை கங்காணிகளாக இருந்த யாழ்பாண தமிழர்கள், மலையாளிகள், மேட்டுக்குடி தமிழர்கள் எனப் பொருத்தினால்  எந்த ஒரு உயிர் பாதுகாப்பும், இன்றி மலேசியாவின் மலைக் காடுகளில்,  உழைப்பின்  செல்கள் அனைத்தையும் உருவப்பட்டு, குரூரமாக சுரண்டப்பட்டு, முகமில்லாமல் மடிந்த பறையர்கள் என ஒருமுகமாகப் பார்க்கபட்ட,  ஆதிகுடி  தமிழக மூதாதையர்கள் என் முன் தோன்றினார்கள். மலேசிய வரலாற்றினை அறிவதும் என் மண்ணின் வராலாற்றை அறிவதும் ஒன்றுதான் என நான் அந்த தருணத்தில் உணர்ந்தறிந்தேன்.






    கனவு கலைந்து,  கலங்கிய நினைவுடன் விழித்தெழுந்த,  ஒரு அதிகாலையில் முதல் வேலையாக ‘யாக்கை’ கதையை வாசித்தேன்.  அந்த தருணம் முதல் எழுதும் இந்தக் கணம் வரை மனதில்  ‘யாக்கை’ யே நிரம்பி வியாபித்திருக்கிறது.  ‘காலைக் காட்சியில் பாசியால் நிரம்பி பச்சை நிறத்தில் காட்சியளித்த கடல்’ , ‘ஆழ்கடலுக்குள் உண்டாக்கிய அலைகளால் நீர்  செம்மண்  நிறத்திலிருந்தது’ போன்ற வர்ணனைகளும்,  ‘மழை பெய்த கடலடியில் மண் கிளம்பி கண்ணாடி போன்ற வலையில் படிந்து விட்டால் மீன்கள் உஷாராகி விடும்’ போன்ற நுண்தகவல்களும்,  ‘நீரில் உலர்ந்து பிளவுபடத்துவங்கிய முதுகுத்தோலை கொத்தி மீன்கள் சதையை பிய்த்த’, ஈத்தனின் வாழ்வின் உச்ச தருணங்களும், என இந்த கதை அபாரமான வாசிப்பனுபவம்  தந்தது.  கப்பலின் முன்பகுதிக்கு அணியம் எனவும், இங்கு சங்கரா மீன் என கூறப்படுவதன் ஒரு வகை, செப்பிலி மீன் எனவும் அறிந்து கொண்டேன்.


    பேக்கேஜில் வாடகை எடுத்து பெற்ற  நேரத்தை அவசரத்துடன் வீணடிக்க விரும்பாத கதைசொல்லி, அவனுக்கு கிளர்ச்சி தந்து,  மயக்கி முயக்க முயலும் விலைமகளான கேத்ரினாவுடன்   உரையாடுகிறான். கேத்தரினாவின்  தந்தை ஈத்தன் அவரின் கடல் பயண தோழர்களுடன் புயல் வரும் என்ற முன்னறிவிப்பையும் மீறி, தன் மகளின் திருமண ஏற்பாடு செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தால்,  மீன்பிடிக்க கடலுக்கு செல்கிறார். மிடுக்காக ஆங்கிலம் பேசி , மீன்களை நட்சத்திர விடுதியில் விற்க தெரிந்த கோபி, ஒரு முறை , கேத்தரினாவிடம்  இணக்கமில்லாத பாலியல் அத்துமீற முயன்றவன்.  கோபியை பழித்து பேசிய சில நிமிடங்களில், கடலை நோக்கி குறியை நீட்டிய,  ஈத்தனை ஒரு பெரிய அலை வந்து அடித்துச் செல்கிறது.  அந்த கணம் முதல் இரண்டு மாதங்களுக்கு கடலில், மூச்சை பிடித்தபடி,  பலூன் போல மிதக்கும் ஈத்தன், தேவனின் கண்களையும், சிறுவயதில் பார்த்த மேகச்சிலுவையையும் தேடுகிறான். கடலின் அலையாக தன்னை மாற்றிக் கொண்டு,, மீன்களுக்கு தன்னை இரையாக ஒப்புகொடுத்து உப்பு நீரில், அக்கினி உருண்டையாக மாறிய,  ஈத்தனின் முடிவை அறிந்த பின் உடைகளை கலைத்துவிட்டு உறவிற்கு ஆயத்தமான கதைசொல்லி  ஏன் கால்சட்டையை அவசரமாக அணிந்து கேத்தரினாவை விட்டு விலகுகிறான் என்ற கேள்வியுடன் கதை முடிந்தது.

    ஈத்தனும், கோபியும், கதைசொல்லியும் மூன்று விதமான இயல்புடைய ஆண்கள். கோபிக்கு  கடல்  என்பது ஒரு லாபமீட்டும் தொழிற்சாலை. தனக்கு உரிமையில்லாத பெண் முன் ஆண்குறியை காட்டும் அவன். தன் முன்பகைக்காக கடலில் விழுந்த ஈத்தனை கைவிட்டதற்கான வாய்ப்பும் கதையில் உண்டு. ஈத்தனோ தன் மகள் மீது அன்பும்,  கடலன்னையின் மீதும் பேரீர்ப்பும் கொண்டவன். ஒரு விபத்தால், கடலில் விழும் ஈத்தன்,  தன்னிலை மறந்து கடலுக்குள் தன்னை அமிழ்த்தி அலையாக தன்னை  ஒப்புக் கொடுத்து, பிழைத்து வந்து, நிலம் தந்த சமநிலையைத் தாள முடியாமல், மீண்டும் அதே இடத்திற்குச் சென்று மாள்கிறான்.   கோபி, ஈத்தன் என்ற இரு துருவங்களுக்கு இடையில் அலைபவனே கதைசொல்லி எனத் தோன்றுகிறது.  முதலில் தன் நிறமுள்ள பெண்ணிடம் முயக்கத்தில் கூட தன்னை விட்டுக்கொடுக்காத கதைசொல்லி, அவளிடம் தன்னை சிறிது சிறிதாக இழக்கிறான். கடலில் விழுந்த  தந்தையின் வாழ்வின் நிச்சயமின்மையின் சூழல் கேத்ரினாவின் சொற்களில் விரிய விரிய, அவள் உடல் மீதான  கதைசொல்லியின் பார்வை  விவரிப்பின் நுட்பம் கூடுகிறது, அவள் உடல் கருமையில் ஒளி கூடுகிறது,  காம வேட்கை தீவிரமடைகிறது.

    சூழலியல் தன்னார்வலரும் , அறிவியல் புனைகதைகள் எழுத்தாளருமான சாரா மைட்லாண்ட (Sara Maitland )  ன் Moss witch என்கிற கதையிலும் பச்சை பாசி ஆடை அணிந்த ஒரு  இயற்கை அன்னை வருகிறாள், அவள் பெயர் பாசிக் கிழவி (Moss witch).  காட்டில்  தாவர ஆராய்ச்சிக்காக வரும் ஒரு இளைஞன், பாசிக் கிழவியின் எச்சரிக்கையை மீறி ஒரு வளர் கொடியின் தளிர் தண்டை வெட்டியவுடன், அவனை  பாசிக் கிழவி அறைகிறாள். இறந்த அவனின் உடலின் பாகங்களை ஒன்றொன்றாக வெட்டி எடுத்து கலைநயத்துடன் அவைகளுக்குறிய தாவரங்களுக்கு உரமாக்கி அழகூட்டுகிறாள்.  இறுதியில் மண்டை ஓட்டினை பொடிபோல உதிர்த்து காற்றில் தூவியபடி மறைகிறாள். மேற்கின் இந்த இயற்கை அன்னையைப் போல பரிவற்றவள் அல்ல ‘யாக்கை’யின் கிழக்கின் கடலன்னை. படகில் நின்ற ஈத்தனுக்கு, முதலலை என்னும் அபாய எச்சரிக்கை தருகிறாள்.. உப்பில் துவர்த்த பச்சைப் பாசியை உணவாக தருகிறாள். காற்றைப் பிடித்து எடையிழந்தால், நாட்கணக்கில் மிதக்க வைத்து காக்கிறாள். ஆனால் அவள் தரும் உச்ச ஆன்மீக அனுபவத்திற்கு ஈடாக, உப்பு நீரில் தாள முடியாத வலியினைத் தருகிறாள். மகள் கேத்தரினுடனான உறவின் முறிவினை கோருகிறாள்.


    கடலன்னையை எந்த ஒரு மண்ணின் நிலம் அல்லது பண்பாட்டு சூழல் எனலாம்.    கோபியை நிலத்தை, பண்பாட்டை சுரண்டி தன்னலத்திற்காக விற்கத்  தயங்காத  தன்னை முன்னிறுத்தும் முச்சந்தி வியாபாரி எனலாம். மனத்திண்மை கொண்ட ஈத்தனை  அதே பண்பாட்டு சூழலில், அர்பணிப்பும் தேடலும் கொண்ட ஒரு படைப்பு மனம் எனக் கொள்ளலாம்.  அவன் கடலில் விழுந்து அமிழ்ந்த அந்தக் கணம்,  படைப்பு மனம் அவனறியாமல், தன்னை இழந்து, தீவிரமாக பண்பாட்டுத் தேடலை துவங்கும் தீவிரமான கணம் எனலாம், விடலைப் பருவ முதல் காதலில் விழும் கணம் போல. இந்த மாபெரும் தேடல் கடலில் அவன் மூழ்கிய பின், அவன் அணுக்கமான உறவுகளை கைவிட நேரலாம். உப்பு நீரில், மீன்கள் அவன் சதையை கொத்தித் தின்னலாம். இந்த கொடும் விலைக்கு பதிலாக அவன் பெறுவது சாமானியர்களும்,  மீன்களைத் தேடும் தேர்ந்த கடற்பயணிகளும் கூட காண வாய்ப்பே  கடலன்னையின் தட்டிவிடாத மார்புக் காம்பினை,  இறைவனான கர்த்தரின் கண்களை, மேகச் சிலுவையை,  செம்மண், பாசிப் பச்சை கடலை. கடலின் சூழலை ஒரு தொட்டிக்குள் அடக்கி, வெப்ப நீர் பீலி வ‍ழியாக பாய்ச்சும்  ஏழடி ஜக்கூசியில், அனுபவிக்க எத்தனிக்கும் கதைசொல்லி போன்ற இடைநிலையர்களுக்கு  இந்த தேடலின் ஆழம்  புரிய நேர்ந்தாலும் தங்கள் ஆழ் மனத்தை கலைக்க முடியாமல் வெற்றாடையை அணிந்தபடி விலகுவார்கள்.  ஆனால் உப்பு நெடியுடைய கடற்காற்றும், ஈத்தனின் போராட்டமும் அவர்கள் ஆடையையும், தோலையும் ஊடுறுவி உள்ளத்தை என்றுமே துளைத்து ஈர்க்கும்.



    நவீனுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.






    <நிறைவு>